[EGoT] Ep1 Turn2 : lost and found

posted on 18 Jul 2013 22:17 by gomuth
 
 
 
 
ตัวละครร่วม
อย่างน้อยก็มีพัฒนาการ...เลิกเล่นกับnpcในหัวตัวเองแล้ว
 
 
 
 
lost and found
 
 
ตั้งแต่ยังเล็ก เขาเรียนรู้ว่าสถานที่ที่อบอุ่นและปลอดภัยที่สุด คือในอ้อมกอดของพี่สาว
 
 
พายุมาแล้ว...
 
เด็กชายนอนมองบานหน้าต่างที่สั่นราวมียักษ์ยกกำปั้นทุบรัวๆ อยู่ภายนอก ยักษ์ใหญ่ในเรื่องเล่าที่นิยมยื่นมือเข้ามาทางหน้าต่าง จับคนที่หลับสบายไปเคี้ยวในปาก คืนนี้อากาศเย็นจนต้องขดตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่ม น้ำตาใสๆ รื้นรอไหลอยู่ที่ขอบตา
 
แล้วแขนคู่หนึ่งก็เอื้อมมา โอบรอบร่างเล็กๆ ดึงเข้าไปกอด
 
แขนคู่นั้นไม่ได้ยาวใหญ่ หรือแข็งแกร่งสักเท่าใด
 
แต่ก็อบอุ่น จนเด็กชายลืมยักษ์ที่ทุบบานหน้าต่างโครมๆ ไปเสียสนิท เขาหลับตา ถูกห่อหุ้มด้วยความอบอุ่นนั้นจนใกล้จะเคลิ้มหลับ ในหูแว่วเสียงกระซิบแผ่วเบา

“กอดให้แน่นๆ นะ...แน่น...จนพายุแรงเพียงใดก็พัดเราจากกันไม่ได้”
 
 
 
something we lost
 
กอร์ดี้ลืมตาตื่นเมื่อรู้สึกได้ว่าเรือโคลง มิใช่โคลงเคลงตามกระแสคลื่นตามปกติ แต่โคลงจนถังเหล้าและรองเท้าที่ถอดไว้พร้อมใจกันกลิ้งโคโร่ไปรวมกันอยู่ฟากหนึ่ง เด็กหนุ่มพลิกตัวลงจากเปลที่ผูกนอนทันที คว้ารองเท้าข้างหนึ่งที่กลิ้งกระดอนกลับมาเมื่อเรือโยกไปอีกฝั่ง ยืนขาเดียว กระโดดเหยงหลบลังไม้เปล่าๆ พลางพยายามยัดเท้าเข้าไปในรองเท้าบูทเก่าๆ ข้างนั้น นิ้วมือขัดแข็งเพราะอากาศที่เย็นลงทำให้จัดการอะไรๆ ได้ช้าจนน่าขัดใจ
 
เขาหารองเท้าอีกข้างเจอพอดี เมื่อได้ยินเสียงลีธตะโกนเรียก บอกลูกเรือทุกคนถึงเรื่องที่พวกตนรู้อยู่แก่ใจ
 
อากาศร้อนมาหลายวัน ลมนิ่งจนไม่มีประโยชน์จะกางใบออกเรือไปไหน
 
พายุมาแล้ว...พายุใหญ่ที่สุดในรอบหลายปี
 
อโยชาติเกิดในทะเล มีชีวิตและตายในท้องทะเล...ด้วยความปรานีของชลคตเทพ
 
หากแต่วายุเทพคือศัตรู
เมื่อใดชลคตเทพจับอาวุธ ห้ำหั่นกับคู่อาฆาต มนุษย์จงระวังตน...
 
น้ำจากฟ้าร่วงใส่จนเปียกทั่วทั้งตัวทันทีที่ก้าวขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ เด็กหนุ่มปาดหยดน้ำออกจากรอบดวงตาแล้ววิ่งตะบึงไปคว้าเชือกรั้งใบเรือที่ตั้งท่าจะคลายปมอยู่รอมร่อ การปล่อยให้ใบกางท่ามกลางพายุนั้นโง่มหันต์ แต่การฝืนรั้งมันลำพังคงไม่ฉลาดกว่าเท่าใดนัก แรงลมที่เริ่มตีให้ผ้าใบเรือโป่งกระชากร่างของเขาลอยขึ้นจากพื้น กอร์ดี้รีบคลายมือจากเชือกเส้นโต ผิวหนังครูดกับปมเกลียวที่ถักจากเส้นใยหยาบๆ เจ็บแสบยิ่งนัก แต่ก็ดีกว่าถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับเสากระโดงเรือ หรือร้ายกว่านั้น...ตกทะเล

หลังจากหล่นลงมาก้นกระแทกแผ่นกระดาน...เจ็บแทบดิ้น เด็กหนุ่มก็ตะลีตะลานกลิ้งหลบเพื่อนลูกเรือที่วิ่งไปมา ตะโกนใส่กันให้ตัดใบเรือทิ้งก่อนลมจะโหมจนเสากระโดงหัก ใครคนหนึ่งคว้าคอเสื้อเขาแล้วดึงให้ลุก พลางตะคอกเสียงดังให้รีบปีนขึ้นไปตัดเชือก เด็กหนุ่มกระโจนคว้าลิ่มบนเสากระโดงทันที แต่ยังไม่ทันจะขึ้นถึงครึ่งเสาก็ต้องหยุด สองแขนโอบรอบเสาต้นใหญ่ ศีรษะมุดหลบเมื่อถูกจู่โจมโดยปลายเชือกรั้งใบเรือที่ถูกลมตีจนสะบัดปลิวคล้ายอสรพิษ

ใจหนึ่งเขาอยากลองเสี่ยง คว้าปลายเชือกนั้นไว้ แต่คงไม่คุ้มกับการเสียนิ้วไปอีกสองสามนิ้ว ดวงตา หรือมากกว่านั้น จึงรีบปีนขึ้นสูงเรื่อยๆ เมื่อคว้าคานหนึ่งได้ก็โหนตัวขึ้นนั่ง ชั่วขณะนั้นเองที่ได้ทอดสายตามองมหาสมุทรยามบ้าคลั่ง

ค่ำคืนที่ไร้จันทร์นี้้ควรจะมืดสนิท หากแต่สายฟ้าที่แล่นปราดจากหมู่เมฆ...อาวุธของวายุเทพ กลับส่องสว่างให้เห็นท่าเรือที่อลหม่าน เรือเล็กหลายลำถูกคลื่นซัดชนกันเองจนเสียหาย ลมกระโชกหอบหลังคาเรือนจนปลิวไปราวเป็นเพียงใบไม้เล็กๆ เสียงตะโกนหรือกรีดร้องของผู้คนถูกกลบด้วยเสียงยามเม็ดฝนนับล้านกระทบผิวคลื่น
รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏบนใบหน้า เมื่อเด็กหนุ่มหัวเราะลั่นออกมา

เขาไม่ได้ฟั่นเฟือนเพราะความหวาดหวั่น ไม่ได้วิกลจริตเพราะตระหนกตกใจ

แต่บัดนี้เทพเจ้ารบกันอยู่ต่อหน้า จะมิให้ตื่นเต้นได้อย่างไร
 
แต่แล้วเขาก็ต้องเบิกตากว้าง ม่านฝนเบื้องหน้าไม่หนาทึบพอจะปิดบังาภพที่เกิดขึ้นใต้แสงแปลบปลาบของสายฟ้า
 
เล็บแหลมของอสุรกายแห่งท้องฟ้ายื่นทะลุหมู่เมฆลงมากรีดเกลียวคลื่นที่ปั่นป่วน ราวกับกำลังหยอกล้อ ราวจะบอกว่า พวกเจ้าอยู่ในมือของข้า ไม่มีวันหนีพ้น ไม่มีวันขัดขืนได้
 
ลมหมุนฉีกเรือลำหนึ่งออกเป็นหลายเสี่ยง ผู้คนคงกรีดร้องดังกว่าเดิมหลายสิบเท่า แต่ยังไม่อาจสู้เสียงครืนโครมของมหาวายุ
 
เป็นครั้งแรก...นับแต่ออกมาตากฝนบนดาดฟ้า ที่เขารู้สึกหนาวเยือกไปทั่งกาย
รู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อมีมือแข็งเกร็งปานตะขอเกี่ยวกราบเรือตะปบเข้าที่ไหล่ และหันไปเห็นใบหน้าของลีธอยู่ห่างออกไประยะไม่กี่ฝ่ามือ อีกฝ่ายอ้าปาก...ตะโกนลั่น แต่ข้อความกลับไม่อาจฝาเสียงพายุมาได้ครบความ จับได้ลางๆ เพียงว่า ให้รีบตัดใบเรือทิ้งเสียโดยเร็ว เด็กหนุ่มพยักหน้าและปีนป่ายต่อไปโดยเร็ว
 
เชือกเรือที่เปียกน้ำนั้นเหนียวอย่างกับอะไรดี แถมนิ้วยังแทบชาเพราะสายฝนเย็นเฉียบที่พร่ำซัดสาดลงมาไม่หยุด กว่าเขาจะหั่นมันจนขาดได้ ลีธก็จัดการเชือกอื่นไปหลายเส้นแล้ว เด็กหนุ่มรีบรุดทำงานต่อ แต่คานนั้นลื่น จึงต้องระวังเป็นพิเศษ เขามัวแต่ตั้งใจไม่หล่นลงไป จนไม่ทันเห็นเชือกที่สะบัดมารวดเร็วดุจปลายแส้
 
มันไม่เจ็บหรอก เพียงแค่รอบด้านเงียบลงกะทันหัน มืดสงบราวราตรีที่ไร้ดาว ร่างกายลอยล่องโดยไม่รู้เหนือใต้...แล้วอะไรบางอย่างที่เย็นเฉียบก็ฉุดแขนเขาไว้ ดึงรั้งจนรู้สึกราวแขนจะขาดออกจากร่าง
 
แสงสว่างค่อยๆ กลับมาพร้อมเสียงคำรามของท้องฟ้า กอร์ดี้เห็นดาดฟ้าเรืออยู่ใต้เท้าตน...ห่างออกไปหลายช่วงตัวคน ร่างกายแกว่งไกวกลางอากาศ รู้สึกชาหนึบที่ขมับซ้าย เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นใบหน้าของลีธที่ขบกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนแทบจะหลุดออกมานอกผิวหนัง เหนือขึ้นไปบนฟ้า ผืนผ้าใบใหญ่ถูกสายลมหอบปลิวราวนกตัวใหญ่สีขาวนวล
 
กัปตันเรือคนใหม่ดึงเขากลับขึ้นไป พึมพำบอกให้เกาะไว้แน่นๆ หล่นลงไปอีกทีจะไม่ตามเก็บแล้ว ตัวหนักฉิบหาย เด็กหนุ่มยังมึนงง เข้าใจความนั้นไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ...จนอีกฝ่ายลืมตัว สบถออกมาเบาๆ
 
“เวลาคับขันแบบนี้ อูลริคไปอยู่ไหนของมันวะ”
 
ริคตายแล้ว เขากับลีธรู้ดี...
แต่สิ่งที่เคยคุ้น ใช่จะตัดทิ้งได้เสียง่ายดายเหมือนใบเรือ
 
ในห้วงความคิดที่มึนชาและหนาวเหน็บ...เขาสงสัยว่า ในศึกแห่งเทพเจ้าครั้งนี้ อูลริคอยู่ที่ใดกัน ได้ร่วมรบกับชลคตเทพ หรือทำได้เพียงนั่งร่ำสุราอยู่ในโถงงานเลี้ยง สังสรรค์กับนางเงือก
 
เพราะดาบที่จะใช้ห้ำหั่นศัตรู อยู่ในมือของเขาแล้ว
 
 
 
someone we found
 
พายุสงบแล้ว เหลือเพียงสายฝนที่พรำลงมา มีเค้าของแสงตะวันจางๆ จากริมขอบฟ้าฝั่งแผ่นดินใหญ่
เมื่อพอจะมองเห็นหน้ากันได้โดยไม่ต้องอาศัยแสงจากฟ้าแลบหรือตะเกียง (ที่ถ้าใครจุดจะโดนกัปตันเอ็ดตะโรใส่) ลีธก็หันมามองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนชี้หน้าไล่ให้ไสหัวไปจากดาดฟ้า จะไปนอนหรืออะไรก็ไป
 
เด็กหนุ่มทำตามคำสั่งแค่ครึ่งแรก แล้วเตร่อยู่บนฝั่ง แม้การเดินบนพื้นเกาะหลังอยู่บนเรือท่ามกลางพายุมาครึ่งคืนจะทำให้รู้สึกวิงเวียนไม่น้อย เขามองหาว่ามีใครต้องการความช่วยเหลือไหม และถูกเรียกไปขนย้ายเศษซากหักพัง และช่วยเหลือผู้บาดเจ็บโดยไว
 
เขารู้สึกเหมือนเส้นเลือดบริเวณแผลที่ขมับซ้ายเต้นตุ้บๆ เมื่อออกแรงลากคนที่เจ็บออกจากใต้ซากหักพัง ขณะคนอื่นๆ ที่ตัวใหญ่กว่าช่วยกันยกเสาใหญ่ไว้ เจ้าคนที่ติดอยู่นั้นทำหน้าเหยเก ขาข้างหนึ่งชุ่มเลือดและผิดรูปราวกับผ้าขี้ริ้วที่ถูกบิด ได้ยินเสียงพึมพำเบาๆ มาว่าคงไม่พ้นต้องตัดทิ้ง เจ้าคนเจ็บนั่นร้องแต่ว่าหนาว ทั้งที่มีคนสละเสื้อคลุมไปห่มให้หลายชั้นแล้ว
 
พอได้ยินเสียงพูดเช่นนั้นนานๆ เขาเองก็รู้สึกหนาวขึ้นมาบ้างเหมือนกัน
 
กอร์ดี้ดึงคนเจ็บออกจากใต้ซากถล่มของบ้าน กระท่อม หรือแม้แต่เรือเล็ก (ที่ไม่รู้ว่าขึ้นมาทับคนบนท่าได้อย่างไร) หลายเสียงแว่วมาว่าดีแล้วที่มีเด็กตัวเล็กอยู่ด้วย จึงมุดลอดเข้าไปถึงตัวคนได้ง่าย เขาไม่ได้พอใจกับคำเหล่านั้น แต่ก็รู้สึกหนาวน้อยลงบ้างเมื่อหลายมือตบลงที่ไหล่หรือหลัง เขาถูมือสองข้างที่สั่นเพราะความเย็นเข้าด้วยกัน แดดยังไม่มา ฝนยังไม่หยุด เสียงครวญครางของคนเจ็บแว่วสลับกับเสียงตะโกนเรียกแรงงานคนไปช่วยซ่อมแซม หรือเก็บกวาดท่าเรือ
 
แล้วเขาก็ได้ยินเสียงหนึ่ง...
 
เสียงกรีดร้องที่เบาจนคล้ายครวญคราง
เสียงของผู้ใหญ่...ที่สื่ออารมณ์แสนซื่อตรงราวเด็กน้อยในโปงผ้าห่ม คร่ำครวญถึงฝันร้ายที่เฝ้าหลอกหลอนแม้ยามตื่น
 
เมื่อหันมองตามหา ก็พบพี่ชายอยู่ตรงนั้น
 
มีคนบอกทีหลังว่าเขาร้องเรียกออสวัลด์เสียงดังลั่นท่า ขนาดที่ว่า หากพี่ชายไม่ใช่อัศวินที่ถือเป็นของหายากและไม่ใครมีใครเล่นหัวด้วยคงโดนล้อไปยันมีลูกคนที่สามแน่
 
ทว่า อีกฝ่ายกลับมองมาด้วยสายตาเลื่อนลอยจนน่าแปลก กอร์ดี้เกือบจะรู้สึกกลัว...ก่อนแววตานั้นจะแสดงอาการว่าจดจำเขาได้
เด็กหนุ่มไต่ถามว่าพี่ชายมาทำอะไรแถบท่าเรือ ซ้ำยังมาคนเดียว หน้าที่ของพี่คืออารักขา คอยอยู่ใกล้ลอร์ดหรือเลดี้เกรย์จอยเพื่อรับคำสั่ง หรือว่ามาดูแลความเสียหายตามที่เหนือหัวบัญชา
แต่ออสวัลด์กลับตวาดใส่ด้วยน้ำเสียงที่เขาไม่เคยคุ้น ทั้งยังเงื้อหมัด ตั้งท่าจะทำร้าย
 
...น่าอาย แต่เมื่อเห็นพี่ชายเป็นเช่นนั้น เด็กหนุ่มกลับสะดุ้งหลับตา ยกแขนบังบังหน้าด้วยท่าทางราวเด็กเล็กๆ
 
แต่กลับไม่มีความเจ็บปวดใดตามมา
มีเพียงอ้อมกอด...ที่หนาวเหน็บ
 
ตัวของออสวัลด์เย็นจนน่าตกใจ เกราะที่เปียกฝนไม่ได้รักษาความอบอุ่นให้เจ้าของแม้แต่น้อย เขาแนบแก้มกับโลหะเย็นเยียบ...เกราะที่พี่ชายสวมใส่เพื่อปกป้องสิ่งที่เทิดทูนไว้เหนือชีวิต สองมือโอบรอบตัวพี่ชายที่เหมือนจะสั่นนิดๆ แล้วรัดให้แน่น เหมือนที่เคยได้รับการสั่งสอนไว้
 
กอร์ดี้หลับตาลง เสียงของใครคนหนึ่งแว่วมาจากความทรงจำ ปากของเขาขยับ และเอ่ยถ้อยคำตามความทรงจำนั้นช้าๆ แต่หนักแน่น
 
 
“ไม่เป็นไร ข้าอยู่นี่...ไม่เป็นไรหรอก...”
 

เมื่อแสงแดดยามเช้ามาเยือนลอร์ดสพอร์ต และเมื่อวาริคมาถึงท่าเรือพร้อมท่านหญิงออดรี มือของเขาก็หยุดสั่นแล้ว
 
 
 
somewhere we belong
 
หลังคืนพายุที่ดูยาวนาน แสงแดดกลับกลายเป็นสิ่งแปลก

ฝนหยุดแล้ว เมฆหลบทางให้ดวงอาทิตย์ฉายแสงเผยความบรรลัยของท่าเรือให้เห็นจะๆ ตา
เรือหลายลำเสียหายหนัก บางลำกลายเป็นเศษไม้ลอยขวางทางสัญจรในอ่าว เสากระโดงของเรือลำข้างๆ ถูกฟ้าผ่าดำเมี่ยม ได้ข่าวว่าต้นหนก็เกรียมไปด้วยครึ่งตัว เพื่อนพ้องแบกไปโรงพยาบาลที่ตั้งขึ้นชั่วคราวแล้ว
 
แผลที่ขมับของเขาเจ็บขึ้นมาอีกหลังถูกวาริคทักถาม แต่เด็กหนุ่มคิดว่าคงไม่เป็นไร เลือดหยุดไหลไปนานแล้ว อีกไม่นานแผลก็หาย
 
เขายกมือขึ้นถูแขนตัวเองเมื่อลมทะเลพัดมาอีกระลอก เสื้อบางๆ ที่สวมอยู่ยังไม่แห้งจากฝนที่ตกจนรุ่งสาง อากาศเย็นผิดปกติ หรือไม่เช่นนั้นคงเป็นเขาเองที่ป่วย...แต่ชาวเรือ...นักรบแห่งเกาะเหล็กไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น

หวังว่าจะไม่เป็นไข้ ไม่อย่างนั้นคงถูกคนบนเรือล้อเลียนไปอีกหลายวัน

แสงแดดไม่นำพาความอบอุ่นมาด้วยเลยแม้แต่น้อย หรือไม่เช่นนั้น ก็คงพ่ายแพ้แก่ลมทะเลที่คอยโหมเข้ามาอย่างไม่มีพักผ่อน เด็กหนุ่มคิดจะกลับไปที่เรือ อย่างน้อยตอนนี้ลีธน่าจะใจเย็นลง หรือนึกว่าเขานอนตื่นแล้ว
ตอนนั้นเองที่ได้ยินเสียงเรียก...

กอร์ดี้อยู่ในอ้อมกอดของพี่สาวก่อนจะทันตั้งตัว

แขนเล็กๆ ที่แข็งแรงอย่างไม่น่าเชื่อโอบรอบคอเขาไว้ แน่น...จนเกือบหายใจไม่ออก
แขนเล็กๆ คู่นั้น แม้กอดเขาไว้อย่างแน่นหนา ราวจะไม่ปล่อยให้ไปห่างไกล แต่ก็สั่นระริก
แขนเล็กๆ ...ที่เพียงสัมผัส ก็ขับไล่ความหนาวเย็นออกไปได้
 
แต่ในที่สุด สวันฮิลด์ก็คลายอ้อมกอดออกให้เขาได้หายใจ เด็กหนุ่มเพิ่งเห็นว่าพี่สาวที่เคยตัวใหญ่กว่ามาตั้งแต่เกิดบัดนี้สูงไล่เลี่ยกับเขาแล้ว แต่ทั้งอย่างนั้น ก็ยังอุตส่าห์เขย่งยืนบนปลายเท้า แหงนหน้าขึ้นประทับริมฝีปากให้ที่หน้าผาก...
 
...ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า
 
ริมฝีปากนิ่มๆ ที่อุ่นจัดค่อยๆ ถ่ายทอดความอบอุ่นให้แก่เขาทีละน้อย
 
กอร์ดี้กอดพี่สาวไว้แน่น ขณะที่เธอบรรจงเช็ดคราบเลือดที่แห้งกรังออกจากแผลที่ขมับให้
กอดแน่นๆ เหมือนกลัวว่าพายุจะหวนคืนมา พัดเอาความอบอุ่นนี้ปลิวหายไป
 
 
พายุแรงแค่ไหน ก็จะไม่พรากเราจากกัน
 
 
 
 
------------------------------------------------------------------------------
Vit -10%, Merit +4, Money +150
------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
 
 
 
 
- ลูกแหง่น่ะ...
 

edit @ 18 Jul 2013 23:00:44 by GoMuth

Comment

Comment:

Tweet

พี่แอ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม พี่แอ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
หนูดีใจมากที่ได้โคกันนนนนนนนนนนนนนนนนน
ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
//สปอยสปอยสปอยสปอยพี่แอ้ม
แฮ่กแฮ่กแฮ่ก แฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่ก

//พอ

#8 By syn-sky on 2013-07-23 23:25

"ตั้งแต่ยังเล็ก เขาเรียนรู้ว่าสถานที่ที่อบอุ่นและปลอดภัยที่สุด คือในอ้อมกอดของพี่สาว"

^
^
^
โอยยยยยยยย ตายไปตั้งแต่เปิดบรรทัดแรก ฮืออออออออ กอร์ดี้ยยยยยยยยยยยย์ มายลิตเติ้ลบราเธอรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร์

นึกภาพตอนเด็กๆแก้มยุ้ยๆของน้องแล้วมัน.......มัน......
/กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
//จับกัดอย่างถนอม
น้องน้ำตาปริ่มอ่ะะะะะะะะะะะะ ฮืออออออออออออออ
;;;;;; pp ;;;;;;;; แผล่บบบบบบบบบบบบบบ /กอดปลอบนะ น้องนะนอนนะ
โอ๊ย ป๋าจ๋าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
ญป.จะกินกอร์ดี้ยยยยยยยยยยยย์ /หง่ากกกกกกกกกกก

“กอดให้แน่นๆ นะ...แน่น...จนพายุแรงเพียงใดก็พัดเราจากกันไม่ได้”
^
^
^
นึกแล้วมัน................... มัน..................
มันฟีลแบบ ผู้ใหญ่ที่ไม่รู้ว่าพูดไปแล้วเด็กคนนึงจะยังจำมาจนทุกวันนี้ คือมันนนนนนนนนนน
หง่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
โอ๊ยแม่ขาป๋าขาาาาาาาาาาา น้ำตาจะไหลด้วยความซึ้ง ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออ

แล้วตอนพายุอ่ะ พายุอ่ะ!!!!!!!!!!
บรรยายละเอียดเห็นภาพ ลมสะบัดของกลิ้งใบเรือปลิว น้องกระเด้กระดอน จนญป.หัวใจจะวายตายแล้วพี่ขา
อ่านแล้วมันลุ้นมากอ่ะ ต้องอ่านแบบหยุดพักสักระยะแล้วอ่านใหม่เรื่อยๆ ด้วยความรู้สึกจุกสุดๆ
"น้อง...น้อง.... เชี่ยน้อง!!!!"

" เฮ้ยก้นนั่น!!! ช้ำ!!! กระดูก!!!"
"เอ้ยมืออออ อย่าคว้าาาาาา มืออออออ!!!"
"เอ้ยเดี๋ยวระวัง"
"โอยยยตายยยยย จะเป็นไรไหม"
" เฮ้ย!!! กอร์ดี้!!!!!!""
/....พอ

ฮือ น้ำตาไหลจริงๆไปเลยรอบนึง //อินเนอร์ทรงจนจุก
ต้องไปควานยาดมมานั่งสูดพักสภาพจิตใจ
//แม้แต่ตอนคอมเม้นท์อยู่นี่ก็ใกล้ตายเต็มที G+
/ตบตีพี่แอ้มที่บรรยายดีเกินไป
ขอบใจนายมากนะลีธ...../ตูแทบกราบขอบคุณที่จับน้องตูไว้
ฮือออ
/เมินอูลริคด้วยใจไม่ใยดี
/หึ  
"เขาเองก็รู้สึกหนาวขึ้นมาบ้างเหมือนกัน"
^
^
^
งุงิงุงิ /ทะลุจอเอาผ้าไปเช็ดให้นะน้องนะ
 
.....................ให้เวลาตัวเองแปปบนึง /สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเก็บการสกรีมมิ่งไว้รอพี่ป่าน

ฮือ ออสสสสส ออสสสสส /เขย่าพี่น้องอย่างบ้าคลั่ง
"
"เสียงของผู้ใหญ่...ที่สื่ออารมณ์แสนซื่อตรงราวเด็กน้อยในโปงผ้าห่ม คร่ำครวญถึงฝันร้ายที่เฝ้าหลอกหลอนแม้ยามตื่น"
ออส..................... ฮือ............

กอดน้องนะ
กอดแน่นๆนะ........ ;;;;;; ;;;;;;;;
น้องก็กอดออสให้แน่นๆนะ ปลอบพี่ชายด้วยนะ ;;;;; ;;;;;;

พี่น้องอ่ะ พี่น้อง พี่น้อง!!!!!!!!!!!!!!!!!!

/แดรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
/แดรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ตอนจบนี่ไม่เม้นท์ได้ไหม....... 10 เม้นท์ก็ไม่พอ /ฮรืออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
หง่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกหหหหหหหหหหหหหหหหหหหหฟสหืมอินีเหกั้แเไพด้ีรหกนรหผ่ยนปวท

มัน.....มัน....................................//กัดขูดแทะแดรกบล๊อกพี่แอ้มให้แหว่ง

มันอบอุ่น /ซับ
ชอบที่พี่แอ้มเขียน ชอบการใช้ภาษา ชอบการจัดเรียง ชอบการเว้นวรรค
ชอบมาก
มันเป๊ะแล้วมันสื่ออารมณ์ได้เยี่ยมมาก /หง่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

กอร์เด้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย์ ;;; ;;;
เอาอีกกกกกก เอาอีกนะะะะะะะะะ เอามาอีกกกกกก/อ้อน

#7 By syn-sky on 2013-07-23 23:23

กอร์ดี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย์ //กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟห่กวสาฟ่ดทหกมอทปาาพดกืวปแทมใกหใ หง่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก /แดรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
/แดรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
น้องจายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย น้องชายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง้
โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ฟินหลายฟินโคตรรรรร ฟินนนนนนน แม่เอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
พี่แอ้มฆ่าหนูแล้ววววววววววววววววววววววววววววว
//แฮ่กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

#6 By syn-sky on 2013-07-23 23:19

เรามาแล้ว //แผล่บบบบบ
แอ้มศรีบอกอย่าสปอย แต่เราว่ายังไงฟิคแอ้มศรีก็โคตรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรเจ๋งงงงงงงงงงงงง
อ่านแล้วมันได้อ่ะะะะ ฟีลมันมา แบบ นี่คือพายุอ่ะ เห็นเป็นภาพเป็นฉากเหมือนอยู่ในเหตุการณ์
ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ อ่านแล้วอยากไปโต้พายุบ้าง แฮ่กๆๆๆ //บ้า

คุณลีธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธ
คุณลีธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธ
//แดรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ฮือออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
เท่ไปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปป ทำไมเท่แบบเน้วววววววววววววววววววววววววววว
//ปอมตะกุยขาคุณลีธรัวๆ
คุณลีธเท่มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เท่แบบ อ๊าคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค
อยากขว้างปอมเข้าไปให้คุณลีธคว้าไว้บ้าง ฟหกฟหกฟหกดฟหดฟหกดฟหกดฟกหดฟหดกหฟดกฟดกก
//ปรากฏคุณลีธเตะทิ้งตกทะเล //จบเห่เอวัง

พี่น้องอ่ะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ พี่น้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
ฟืดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ไม่รู้จะพูดอะไร มันอบอุ่นมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ประโยคนั้นนนนนนนนนนนนนนนน ประโยคนั้นนนนนนนนนนนนนนนนนนน ประโยคที่ทำเราเปลี่ยนช่องคอมมิคช่องนึงอุทิศแด่ผู้ชายแก่ๆที่แบลคไทด์
แฮ่กๆๆๆๆ แอ้มศรีเขียนออสได้หล่อมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก มันหล่อขึ้นมาทันทีเลย ฟฟฟฟฟฟฟฟ
พี่สาวกับน้องชายก็ //ฟินตาย น่ารักไปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ สวันฮิลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลด์
น้องสาวกับน้องชาย //แผล่บบบบบบบ //แดรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ประโยคตอนท้ายนั่นแบบ พันช์ไลน์มาก ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ มันฟินนนนนนนนน
น้ำตาจะไหล ฮืออออออออออออออออออออ น้องงงงงงง น้องข้าาาาาาาาาาาาา น้องข้าทั้งสองคน
แฮ่กๆๆๆ //แดรกทุกสิ่งในเอนทรี่แล้วจากไป

#5 By TanatOs on 2013-07-23 22:29

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก พี่แอ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
บรรยายละเอียดมากเข้าใจและเห็นภาพเรือตอนพายุเข้าที่ท่าแบบฟกหดหฟกดกฟดหกฟดห
เราเห็นภาพตอนพายุเข้าใบเรือโป่งจะพังตูมตามชัดสุดๆ
ดูลมหมุนที่มันผุดมานั่นแบบกดฟดหดหดหก กรี๊ดดดดดด
คุณลีธนี่ก็ยังดูพึ่งพาได้เหมือนเดิม ประทับใจ มันมีพลังมาก คือคุณลีธแมนมาก
โผล่มาในฉากแล้วกรี๊ดอย่างติ่งค่ะ อูลริคไปอยู่ไหนของมันวะ คือว่า คือว่า
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด //ป้องปาก
ออสวัลลลลลลดดดดด์
กรี๊ดดดดดดดดดดด //โบกป้ายไฟ คือนายแบบ อ๊ากกกหกฟดหฟกดหฟกดหฟกด
อธิบายไม่ถูก ว่างเปล่า แต่อยู่ที่นั่น แล้วกอดเอาไว้ดหฟดหกดหกดฟหกดฟ โอ้ย
พี่น้องพวกนี้รักกันมากไปปะ หมั่นไส้ /พรากกอร์ดี้ออกมา
//ถูกส่งตัวไปให้ชลคตเทพ
มันอบอุ่นมากกก อบอุ่นจนหลอน ตอนสุดท้ายที่พี่สาวมานี่ยิ่งหลอน คืออ่านแล้วขนลุกค่ะ และต้องหยุดเป็นระยะเพื่อสูดดมอย่างฟิน (?)
พี่แอ้มเขียนดีเว่อรรร์ คุณลีธหล่อมาก ออสวัลด์หล่อมาก สวันฮิลด์หล่อมาก(?)
กอร์ดี้น้อยๆห้อมล้อมด้วยคนหล่อๆทั้งนั้นค่ะ <3 ประทับใจ
//พี่แอ้มบอกนี่อะไร (....)

#4 By Star* of Radiance on 2013-07-20 21:40

อูยยยยยย
ไม่มีความเผาและหาข้อมูลมาอย่างดี
/ปิดตาชี้พี่แอ้มอย่าดราม่า สั่ลลลล
ตอนพายุมาเห็นภาพมาก เหมือนกำลังดูไพเรทส์ออฟดิแคริบเบียนไอออนแมนสเบย์
อูลริคไพค์ยังตามมาอีกนะ

กอร์ดี้ลูกแหง่กว่าที่คิดมาก
ดูติดสวฮ อย่างประหลาด
น่าขยำขยี้ที่สุด

#3 By Lil'z on 2013-07-18 23:18

//แดก.....
//อม
//กลืนกินเธอทั้งตัว
//วิ่งหนี

#2 By gale on 2013-07-18 23:18

ตรวจกิจกรรม:

ตัวอักษรทั้งหมด 9,683 ตัว

รวมทั้งหมด 9683/7 = 1383.29

ผลตอบแทนที่ได้รับ: Money 500, HP +1

#1 By EGoT on 2013-07-18 23:02