[EGoT] death is not the end

posted on 15 Jul 2013 17:17 by gomuth
 
 
 
 
Gordie Blackford
Warrior of Iron Islands
-------------------------------------------------------
 
death is not the end.
 
 

Then...   
 
 
กลิ่นของทะเลแถบเวสเตอร์แลนด์ไม่เหมือนที่บ้าน
 
กลิ่นเกลือเจือจางกว่า แต่ฉุนด้วยกลิ่นเหล็กขึ้นสนิม ผสมกับกลิ่นใบไม้ใบหญ้าสดๆ และที่สำคัญ...ยังมีกลิ่นเลือด
อันที่จริง น้ำทะเลไม่ได้มีกลิ่นเลือดของมันเองหรอก แต่เป็นเลือดของมนุษย์ที่ไหลลงไปปนเปื้อน
 
กอร์ดี้ แบล็กฟอร์ด คิดเช่นนั้นขณะช่วยลีธผลักศพของชายร่างใหญ่คนหนึ่งข้ามกราบเรือ...ลงน้ำไป
 
พวกเขาเพิ่งล่องเรือออกจากไพค์ได้ไม่นาน ยังไม่ถึงแลนนิสพอร์ตเลยด้วยซ้ำเมื่อเรือแปลกหน้าพุ่งเข้ามาจู่โจม...
เรือโจรโง่เง่าที่คิดว่าจะปล้นชิงกันได้ง่ายๆ
โง่...จนไม่รู้ว่าเรือสินค้าของเวสเทอรอส ต่างอย่างไรกับเรือรบของอโยชาติ
 
“ชลคตเทพอาจไม่ใคร่พอใจ แต่ฝูงปลาคงอิ่มหนำสำราญ”
ชายร่างสูงว่าพลางปัดมือสองข้างด้วยกันราวจะกำจัดฝุ่นผงที่ติดอยู่ ทั้งที่ความจริงกลับทำให้เลอะเทอะกว่าเดิม เพราะคราบสกปรกบนมือคู่นั้นคือเลือดเหนียวที่ตากลมจนใกล้แห้ง
 
อันที่จริง ถ้าลีธรออีกสักหน่อย เลือดเหนียวๆ พวกนั้นอาจจะแห้งจนสามารถปัดออกเป็นผงก็ได้
 
เขากำลังจะยกอีกศพขึ้นพาดบนกราบเรือ เมื่อลีธยื่นมือมาคว้าเข็มขัดของร่างไร้ชีวิตนั้นไว้ ดวงตาสีเข้มที่มองมาถ่ายทอดคำสั่งให้หยุด ก่อนมือที่เปื้อนเลือดใกล้แห้งนั้นจะจับด้ามมีดที่ปักอยู่บนสีข้างของศพนั้น แล้วออกแรงดึง
 
“มีดดี...ข้าลำบากแทบตายกว่าจะได้มา”
 
กอร์ดี้ยักไหล่เมื่อได้ยินคำอธิบายของอีกฝ่าย แล้วผลักศพนั้นลงน้ำตามเพื่อนๆ ของมันไป ขณะที่ลีธเช็ดมีดเล่มนั้นอย่างพิถีพิถัน
อูลริคเคยบอกไว้ว่า ถ้าไม่อยากเบื่อจนหลับตาดาดฟ้าเรือ ก็อย่าไปถามว่าลีธได้มีดเล่มไหนมาอย่างไร เขาไม่เคยลองถาม แต่คิดว่าคงไม่น่าเบื่อไปกว่าคำเทศนายาวๆ ของกัปตันเรือหรอก
 
พูดถึงกัปตัน กัปตันก็มา...
 
มือใหญ่ข้างหนึ่งวางลงบนศีรษะของเขา ตามด้วยอีกข้าง...ตบท้ายด้วยคางแหลมๆ อีกชั้น ก่อนเสียงพูดเรื่อยเฉื่อยจะดังขึ้นเหนือศีรษะ
 
“เจ้าฆ่าไปกี่ศพ”
 
“คิดว่าข้าว่างนับหรือ...กัปตัน”
 
ลีธตอบทันที น้ำเสียงเมื่อเรียก ‘กัปตัน’ นั้นหนักแน่นผิดปกติจนใครๆ ก็ฟังรู้ว่าประชด...ยกเว้นคนหนึ่ง
 
“ข้าไม่ได้ถามเจ้า ข้าถามเจ้าเด็กใหม่นี่ต่างหาก ว่าไง แบล็กฟอร์ดแห่งแบล็กไทด์ เจ้าสังหารศัตรูไปได้เท่าไร หรือเอาแต่อุดหูมุดหลบอยู่ใต้ท้องเรือ”
 
“ข้าเห็นมันก็ทำงานได้ดีอยู่ ไอ้ดาบใหญ่พ่อตายนั่นฟาดอาวุธพวกโจรหักได้เยอะเชียว ไม่นับว่าเกือบทำข้าหัวแบะตอนมันเหวี่ยงมั่ว...”
 
“ข้าไม่ได้ถามเจ้านะ ลีธ”
 
เมื่อได้ยินคำนั้น ลีธก็เงียบ ถึงแม้จะได้ชื่อว่าเป็นรองกัปตัน หรือสนิทกับอูลริคเพียงใด แต่เมื่อถึงเวลาก็ต้องรู้จักสงบปาก
นอกเหนือจากนั้น เจ้าตัวคงอยากฟังเหมือนกันว่า ‘เด็กใหม่’ จะเจรจากับกัปตันอย่างไร
 
เขาพยายามเงยหน้าขึ้น แต่น้ำหนักกดของแขนสองข้างนั้นมากเกินไป จึงได้แต่พูดโดยไม่เห็นสีหน้าของผู้ถาม
เสียงกลับไม่ออกไป...
ไม่ใช่ว่าคอแห้ง หรือไม่กล้าพูดต่อหน้าผู้ที่กุมชะตาของลูกเรือทั้งลำเอาไว้ แต่เขาไม่รู้จะพูดอย่างไร

 
ได้ยินเสียงคลื่นซัดกระทบกราบเรือ นกนางนวลร้องอยู่บนอากาศ ลมทะเลพัดชายธงปลิวสะบัดจนน่ากลัวว่าจะขาด
จากนั้นก็มีเสียงโห่ร้อง เสียงไม้ลั่นดังสนั่นและแรงสะเทือนจนแทบล้มคะมำเมื่อกราบเรือสองลำกระแทกกัน เสียงฝีเท้าย่ำพื้นกระดานเมื่อศัตรูก้าวขึ้นบนเรือ...
แล้วก็ไม่มีเสียงอะไรอีก
 
มีแต่สีแดงที่วูบวาบผ่านสายตา ความเคลื่อนไหวรอบตัวที่พร่าเลือนราวภาพในความฝันก่อนลืมตาตื่น อะไรบางอย่าง...ใครบางคน โถมเข้ามาหา และเสียบเข้ากับดาบใหญ่หนักของเขาอย่างเหมาะเจาะ ไม่ได้ยากเย็น...ไม่ทันรู้สึกว่าของเหลวสีแดงที่ยังอุ่นกระเซ็นเปื้อนใบหน้าเสียด้วยซ้ำ
จนเมื่อเงยหน้าขึ้นมอง จึงเห็นดวงตาคู่หนึ่ง
ดวงตาที่สิ้นหวัง บนใบหน้าซีดขาวหวาดกลัว
เพียงชั่วขณะนั้น ก่อนมนุษย์จะกลายเป็นซากศพ

 
กอร์ดี้จำได้ว่าตนเห็นดวงตาเช่นนั้นกี่ครั้ง แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น และอ้าปากจะตอบอย่างฉะฉานให้สมเป็นบุตรแห่งชนชาติเหล็ก ก็พบว่าลีธกำลังมองเขาอยู่ ใบหน้าคล้ำแดดที่บ้างยิ้มหยอก บ้างเคร่งขรึมชวนให้ผวา บัดนี้กลับมีสีหน้าที่ไม่เคยเห็นปรากฏ
 
ลีธเม้มปากจนเห็นเป็นเส้นตรง ริ้วรอยบนใบหน้าดูจะย่นลึกกว่าปกติ อีกทั้งยังดูพร่าเลือน...
 
เด็กชายยกมือขึ้นขยี้ตา และสัมผัสได้ว่าใบหน้าของตนเปียก
 
“เจ้าทำเด็กร้องไห้”
 
“ข้าเปล่า มันร้องของมันเอง”
 
เสียงของอูลริคสูงกว่าปกติเมื่อลีธทำสีหน้าเช่นนั้น และกล่าวหาว่าทำให้ ‘เด็กใหม่’ร้องไห้...
 
ร้องไห้?
 
“...ข้าเปล่าร้อง”
 
เด็กชายพยายามแก้ต่างให้ตนเอง แต่น้ำที่ไหลออกจากดวงตากลับไม่ยอมหยุด เขายกมือขึ้นปาดมันออก แต่มันก็ไม่ยอมหายไป ราวคลื่นที่เฝ้าซัดเข้าอาบผืนทรายบนชายฝั่ง ครั้งแล้ว ครั้งเล่า
อบอุ่นเหมือนปลายนิ้วนางพราย ที่เรียกหาเชิญชวนให้ลงสู่ห้องโถงงานเลี้ยงของชลคตเทพ...

“นี่...ถ้าเจ้าไม่เลิกร้อง ข้าจะจับโยนลงทะเลไปพร้อมศพพวกนี้เสียเลย เอาไหม”
 
ประโยคนั้นทำให้เด็กชายสะดุ้งเฮือก สีหน้าท่าทางของลีธไม่มีแววล้อเล่น แต่ก็ไม่ได้จริงจังเหมือนจะจับเขาโยนข้ามกราบเรือไปเร็วๆ นี้ ทว่ากอร์ดี้ก็รีบปาดน้ำตา สูดจมูก แล้วเค้นเสียงออกมาจากลำคอ
 
“ห้า...”
 
“หา...?”
 
ครั้งนี้เป็นกัปตันผู้ยังเอาแขนกับคางเท้าอยู่บนศีรษะของเด็กชาย ที่ส่งเสียงเป็นเชิงไม่เข้าใจ และเป็นทีของรองกัปตันซึ่งพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญเต็มแก่
 
“มันตอบเจ้าแน่ะ ฆ่าไปห้าคน พอใจไหมท่านกัปตันไพค์ ”
 
“ข้านึกว่าจะได้สักสิบ...”
 
คนที่ยังกดขี่ศีรษะของเด็กชายอยู่ตอบแล้วหัวเราะ แม้การหัวเราะนั้นจะทำให้ลีธถอนใจเหนื่อยหน่ายอย่างเห็นได้ชัดก็ตาม
 
“มันอายุสิบสาม ไม่ใช่สามสิบ จะได้เสียบเอา เสียบเอา กวาดโจรได้เป็นสิบ...”
 
“นี่ท่านรองกัปตันซันเดอร์ลีกำลังจะพูดเหรอว่า คนอายุสามสิบกว่าเช่นท่านสังหารโจรสลัดไปได้นับสิบในการต่อสู้เมื่อครู่?”
 
“สิบสอง...แล้วมีดข้าหายไปไหนไม่รู้สี่เล่ม ลูกเรือเจ้าแม่งมือไวฉิบหาย ข้าได้เป็นกัปตันเมื่อไรจะสำเร็จโทษพวกนี้ให้หมด”
 
“ลูกเรือข้าก็ลูกเรือเจ้านั่นละ รองกัปตัน...ว่าแต่ไอ้ที่ว่าเจ้าได้เป็นกัปตันเรือน่ะ คงต้องหลังจากข้าไปเข้าเฝ้าชลคตเทพแล้วกระมัง...”
 
กอร์ดี้ยืนเงียบๆ ฟังผู้ใหญ่สองคนถกเถียง หยอกล้อกันไปมา เมื่อฟังนานๆ เข้าก็รู้สึกว่าน้ำเค็มๆ ที่อาบแก้มค่อยๆ แห้งไป เหลือแต่เพียงความรู้สึกตึงบนผิวหน้า และไม่นานก็ร่วมหัวเราะไปกับถ้อยพาทีเจ็บแสบของลีธได้
ก่อนจะถูกปล่อยตัวไปพักผ่อน อูลริคตบไหล่เขาหนักๆ แล้วกำชับว่าอย่าใจเสียให้มากนัก รบไปนานๆ เข้าเดี๋ยวก็ชินเอง
 
เด็กชายยิ้มเจื่อนจนอีกฝ่ายหัวเราะลั่น เมื่อได้อยู่ลำพังจึงค่อยหยิบดาบที่ยังเปรอะคราบสีแดงเหนียวเหนอะออกมาทำความสะอาด ดาบนี้ไม่ได้คมจนเฉือนเนื้อเถือหนังศัตรูได้ง่ายดาย แต่ใหญ่และหนัก จนแม้คู่ต่อสู้ยกอาวุธขึ้นป้องกัน ก็หักหาญทำลายจนเข้าถึงเนื้อได้โดยง่าย

ทว่า แม้ความรู้สึกยามใบดาบทะลวงผ่านผิวหนังและเลือดเนื้อจะไม่น่าพิสมัย
ความรู้สึกตอนดึงดาบออกมา น่าขยะแขยงกว่าเป็นร้อยเท่า
จะให้ชิน คงต้องใช้เวลาเนิ่นนาน ใช้ประสบการณ์มากมาย...
แค่คิดว่าต้องดึงดาบออกมาจากร่างกายของมนุษย์อีกสักครั้ง...ก็อยากจะอ้วกแล้ว



 
Now...

ลีธไม่เคยถามว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่เคยแสดงท่าทีแคลงใจหรือสงสัยในตัวเขา ทว่า...เมื่อลูกเรือคนอื่นรุมล้อมถามไถ่ด้วยถ้อยคำไม่เสนาะหู กัปตันคนใหม่ก็ไม่ห้ามปรามแต่อย่างใด

กอร์ดี้ถูกจับโยนลงจากเรือ เคราะห์ดีที่มิใช่เรือใหญ่ซึ่งพาพวกเขาข้ามทะเลไปยังแดนไกล แต่เป็นเรือบดลำเล็กที่ใช้พายเข้าหาดเมื่อต้องทอดสมอไกลจากชายฝั่ง น้ำลึกแค่เอว...ไม่มีชาวเรือคนใดจมน้ำตายได้หรอก
อีกฝ่ายก็ไม่ได้เจตนาให้เขามีอันเป็นไป เพียงแต่ตะโกนพลางชี้หน้าด้วยนิ้วใหญ่หนา
 
เจ้าฆ่ากัปตัน...ฆ่าอูลริค ไพค์ ใช่หรือไม่
 
เขาได้ยินคำถามมาไม่รู้กี่ครั้ง นับตั้งแต่กลับจากไลส์เมื่อเดือนก่อน อันที่จริง...เริ่มมีเสียงซุบซิบร่ำลือในหมู่คนเรือด้วยกัน ตั้งแต่วันที่เขาขึ้นจากก้นสมุทร พร้อมดาบคู่ใจของอดีตกัปตันแล้ว
 
จนเมื่อครู่ นักรบคนเก่าคนแก่ที่อยู่กับเรือมาเนิ่นนาน เอ่ยถามเขาขณะช่วยกันแจวเรือเข้าหาด เมื่อได้คำตอบไม่เสนาะหู ไม้พายในมือก็ฟาดเปรี้ยงเข้าให้ที่ใบหน้า ยังไม่ทันหายมึนงงก็ถูกมือใหญ่รวบแขนขา โยนให้หล่นลงทะเล
 
เขาพ่นน้ำเค็มออกจากปาก รู้สึกแสบจมูก แต่ทั้งที่ยังมึนงง ยังเอาเท้าเหยียบยืนบนพื้นทรายไม่ได้ถนัดก็รู้สึกได้ถึงความโกรธ
 
เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าตนทำได้อย่างไร แต่ด้วยกำลังมหาศาล เขาก็ฉุดลากนักรบคนนั้นลงจากเรือบด แม้คนอื่นๆ จะพยายามรั้งน้ำหนักไว้ เรือก็พลิกคว่ำ เทกระจาดทั้งคนและข้าวของลงน้ำเสียหมด
 
เหตุการณ์หลังจากนั้น...เขาจำไม่ได้เท่าไร
 
รู้สึกตัวอีกครั้ง คือเมื่อตนบิดแขนของคู่กรณีไว้ข้างหนึ่ง และจับศีรษะอุดมเครานั้นกดลงใต้น้ำ ปากร้องตะโกนถ้อยคำที่แม้แต่ตนเองยังไม่เข้าใจ
 
เขาชินเสียแล้ว กับเลือดเนื้อ กับความรู้สึกยามคมมีดเสียบแทงผ่านผิวหนังและเลือดเนื้อ
เคยชิน และชินชาจนไม่ใส่ใจความน่าขยะแขยงนั้นอีกต่อไป
แต่ชนชาติเหล็กไม่แล่เนื้อเถือหนัง... ไม่ใช้ดาบกรีดฟันชนชาติเหล็กด้วยกันเอง
หากอยากรู้นักว่าเขาฆ่าอูลริคหรือไม่ หากไม่เชื่อในคำตอบที่ได้รับ ก็จงไปถามไถ่จากเจ้าตัวที่ห้องโถงจัดเลี้ยงของชลคตเทพเองเสียเถิด
 
เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของอีกฝ่ายอ่อนกำลังลง มือใหญ่ที่ป่ายปะหาที่ยึดเหนี่ยวค่อยๆ หยุดเคลื่อนไหว รู้ดีว่าอีกไม่นานร่างใหญ่นั้นจะกระตุกเป็นจังหวะ ก่อนแน่นิ่งไป...ชั่วนิรันดร์
 
แต่แล้วก็มีแรงกระชากจากด้านหลัง มือแข็งแรงคู่หนึ่งดึงเขาอย่างแรงจนเซแทบล้ม ในขณะที่ใครอีกคนปรี่เข้ามาพยุงนักรบร่างใหญ่ขึ้นจากน้ำ เขาเห็นเจ้าคนนั้นสำรอกน้ำทะเลออกจากลำคอ ใบหน้าซีดเผือดจนน่าขัน ดวงตาที่มองมายังเขาไม่มีแววเคียดแค้นหรือกล่าวโทษอีกต่อไป...
 
กลับกัน พลันนั้นก็ได้ยินเสียงรอบข้างแจ่มชัด นักรบร่วมเรือโผล่มาจากไหนไม่รู้มากมาย หลายคนยังอยู่บนเรือบด ชี้นิ้วมา หรือหันไปพูดคุยกันเองโดยไม่ละสายตาจากเด็กหนุ่ม อีกหลายคนย่ำอยู่ในน้ำ ถือดาบหรือตั้งท่าพร้อมจะต่อสู้ ดวงตาของนักรบเหล่านั้นแข็งกร้าวราวกับมองเห็นศัตรูอยู่ตรงหน้า
 
เขาไม่ได้กลัว เมื่อยามมองตอบดวงตาเหล่านั้นทีละคู่
หนึ่งในผู้ที่ชี้หน้ากล่าวหา ลงมือทำร้าย หรือแม้แต่ยืนอยู่เฉยๆ เฝ้ามองความเป็นไป
มันคนหนึ่งในคนหมู่นี้ สังหารอูลริค ไพค์
 
จนเมื่อมองกลับไปที่นักรบร่างใหญ่ ผู้บัดนี้กลับมายืนด้วยขาสองข้างของตนได้แล้ว ใบหน้าที่เริ่มคืนสีสันยังแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้าง แต่ริมฝีปากขยับ แม้ไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมา ก็ยังรู้ใจความ
 
กอร์ดี้นึกออกในตอนนั้นเอง นักรบผู้นี้เคยเป็นโจร เคยถูกจับ ถูกตัดนิ้ว ถูกทำร้ายมากมาย และทิ้งให้ตายอยู่ลำพัง
ลูกเรืออื่นเล่าให้ฟังว่าอูลริคลากชายคนนี้ขึ้นเรือ สั่งให้แบ่งน้ำและอาหารป้อนปาก สั่งให้ลูกเรืออื่นที่อยากทิ้งคนเจ็บไม่รู้ที่มาลงสู่ก้นสมุทรใจจะขาดทำความสะอาดแผล ดูแลไม่ให้ลมหายใจหมดไปเสียก่อน นานนับเดือนจึงรอดมาได้ กลายเป็นนักรบที่มีคุณค่า ช่วยเหลือทุกคนบนเรือมามากมาย...
 
นักรบผู้นั้นรักกัปตันของตน ไม่ต่างจากเขา
 
จึงรู้สึกว่า ต้องตอบ
แต่เสียงกลับไม่ออกไป
ภาพนักรบตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน จับใบหน้าของใครไม่ได้ ราวกับดวงตากำลังจะมืดบอด ดังที่เป็นบ่อยครั้ง ยามโมโหมากเข้า
 
เขาได้ยินเสียงสะอื้นแว่วมา ใจหนึ่งยังไม่คิดว่าตนได้ยินจริงๆ นักรบแห่งเกาะเหล็กไม่เสียน้ำตาให้คนตาย...โดยเฉพาะนักรบที่เก่งกล้าเช่นคนตรงหน้า
 
จนเมื่อรู้สึกว่าหยดน้ำบนใบหน้าไม่เย็นใสเหมือนน้ำทะเล แต่อุ่นจัดจนแสบผิว ราวมีเหล็กร้อนกรีดผ่านผิวแก้ม
กอร์ดี้จึงรู้ว่า เสียงสะอื้นไห้นั้นเป็นของตนเอง
 
รอบข้างเงียบสงัด ไม่มีใครเคลื่อนไหว มีแต่เกลียวคลื่นที่ซัดผ่านแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวจะพัดพาให้ลอยตามไป หากไม่ถูกจับตัวไว้แน่นขนาดนั้น...คงจะปล่อยตัวไปตามกระแสน้ำแล้วจริงๆ
 
“ข้า...ไม่ได้ทำ”
 
เสียงของเขาเบา หากแต่มันคงออกไปพ้นลำคอ เพราะใครที่จับตัวอยู่กระชับมือแน่นขึ้น ราวกับตั้งใจเงี่ยหูฟัง
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น มองใบหน้าซีดขาวของนักรบร่างใหญ่ผู้นั้นผ่านม่านน้ำตา แล้วเอ่ยอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก
 
“ข้า...ไม่ได้ฆ่าอูลริค ไพค์”


----------------------------------------TBC-------------------------------------
 
 
นี่คืออะไร?
นั่นสิ คืออะไรวะ?
เป็นaftermathที่ไม่มีสาระอะไรเลย นอกจากอูลริคกับคุณลีธแกล้งเด็ก แล้วคุณลีธนี่ใคร?
สรุปง่ายๆ ว่าคุณลีธเป็นรองกัปตันสมัยอูลริคยังไม่จมน้ำบุ๋งๆ และตอนนี้ก็ได้เป็นกัปตัน(บนเรือที่ลูกเรือตีกันฉิบหายนี่)
คุณลีธเสียทั้งเพื่อนและกัปตันไปพร้อมกันเลย น่าสงสารเนอะ
ว่าแต่playerของฉันคือกอร์ดี้ไม่ใช่เรอะ ทำไมพูถึงแต่คุณลีธวะ
 
แล้วทำไมต้องเรียกมันว่าคุณลีธ?
แล้วTurn2จะส่งทันไหม?
 
/ลงไปนอนตาย
/คำผิด บรรทัดบ้าบอ tag ฯลฯ ไว้มาอีดิตอีกทีค่ำๆ

edit @ 15 Jul 2013 17:32:22 by GoMuth

Comment

Comment:

Tweet

/ยกแบล๊กฟอร์ดให้ญป. แล้วฉกคุณลีธมาแทน
เอาแบล๊กฟอร์ดไปยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย์ @synchro-sky แต่คุณลีธของฉันนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

#23 By TanatOs on 2013-07-16 07:50

//แดรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกอีกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
//ปอมเป็นสัตว์แดรกลีธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธ

#22 By TanatOs on 2013-07-16 07:44

คุณลีธขาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
/ชูป้ายFC อย่างแม่ยกที่ดี

#21 By TanatOs on 2013-07-16 07:43

คุณลีธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธธ
/แดรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ

#20 By TanatOs on 2013-07-16 07:41

น้องจายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย /แดรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

#19 By TanatOs on 2013-07-16 07:40

//แดรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก //แดรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

#18 By TanatOs on 2013-07-16 07:39

คุณลีธธธธธธธธธธธธธธธธธธ

#17 By TanatOs on 2013-07-16 07:39

//เข้ามากอดโอ๋อมแดรกน้องยามเช้า

#16 By syn-sky on 2013-07-16 05:59

//ข้าอยากจับเชือดคนทำร้ายน้องข้าเรียงตัว G+

#15 By syn-sky on 2013-07-16 01:36

//โดนพี่แอ้มจับตบซ้ายขวา
ฮือ ชอบ
อ่านแล้วชอบ เห็นพัฒนาการของน้องนะ /ซับน้ำตาภูมิใจ

#14 By syn-sky on 2013-07-16 01:24

//เม้นท์อย่างบ้าพลัง กอร์ดี้ แบล๊กฟอร์ดน่ารักที่สุดในคอมมู

#13 By syn-sky on 2013-07-16 01:22

กอร์ดี้จึงรู้ว่า เสียงสะอื้นไห้นั้นเป็นของตนเอง
^
: D ................../โผเข้าไปกอดนะมายเดียร์เรสลิตเติ้ลบราเธอร์ 
/พี่สาวกอดปลอบมุ้งมิ้งนะ

#12 By syn-sky on 2013-07-16 01:20

// What dead may never die, but "I" dying of jealous. สวฮ.ไม่ได้กล่าวไว้

#11 By syn-sky on 2013-07-16 01:18

นักรบผู้นั้นรักกัปตันของตน ไม่ต่างจากเขา
^
.......................
.........................
...........................
...
 
 
 
: D
 
 
 
 
หึ

#10 By syn-sky on 2013-07-16 01:14

น้องข้า น่ารักที่สุด หึ /โอ๋อวยแดรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

#9 By syn-sky on 2013-07-16 01:11

หากไม่เชื่อในคำตอบที่ได้รับ ก็จงไปถามไถ่จากเจ้าตัวที่ห้องโถงจัดเลี้ยงของชลคตเทพเองเสียเถิด
^
 
ถูกแล้วน้องรัก ส่งมันไป ส่งมันไปเลย /จ้วงป๊อปคอร์นหฤหรรษ์

#8 By syn-sky on 2013-07-16 01:10

เมื่อได้คำตอบไม่เสนาะหู ไม้พายในมือก็ฟาดเปรี้ยงเข้าให้ที่ใบหน้า ยังไม่ทันหายมึนงงก็ถูกมือใหญ่รวบแขนขา โยนให้หล่นลงทะเล
^
/จดจำการกระทำทุกอย่างพร้อมมองด้วยสายตาแค้นเคือง ยูเฮิร์ทมายเดียร์ลิตเติ้ลบราเธอร์ ยูมัสเนเวอร์ซีซันอะเกน

#7 By syn-sky on 2013-07-16 01:06

กอร์ดี้ถูกจับโยนลงจากเรือ
^
ใครคะ....ใครทำ ใครทำมายน้องชายร้องไห้ /ถลกแขนเสื้อ

#6 By syn-sky on 2013-07-16 01:03

"แค่คิดว่าต้องดึงดาบออกมาจากร่างกายของมนุษย์อีกสักครั้ง...ก็อยากจะอ้วกแล้ว"
^
อ้วกมามายเลิฟลี่ยังบราเธอร์ พี่จ๋าพร้อมจะเข้าไปนั่งลูบหลังโอ๋ปลอบนะ แงงงงงงง้ เด็กน้อยของพี่จ๋าาาาาาาาาาาาาาา ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟหกเด้เ่้า่สวางสา่ว้เดดัเา้่

#5 By syn-sky on 2013-07-16 00:59

กอร์ดี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย์ 
น้องข้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
//จับน้องมานั่งโอ๋เช็ดน้ำตาอย่างเอ็นดู
ฮือน่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

#4 By syn-sky on 2013-07-16 00:44

อื้อหือ.... /อ่านจบ

ดูเป็นเรือที่สนานกันดี(?)นะคะ 

จะติดตามเรื่องราวของเกาะนี้ต่อไป.. /และหวังว่าจะไม่ฆ่ากันตายหมดซะก่อนหมดซีซั่นนะ...

ปล. ว่าแต่ใครฆ่าอูลริค ไพค์.....

#2 By BloodyPena :: Through Ages on 2013-07-15 19:59

//เข้ามาแดรกคุณลีธอย่าง FC ที่ดี

//แปะป้ายจอง

#1 By TanatOs on 2013-07-15 17:36